تکرار یک تصمیم نابخرد!
22 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

یک.
جورج بوش، رئیس جمهور اسبق آمریکا در خاطرات خودش «لحظات تصمیم» گفته است: تصمیم حمله نظامی به افغانستان و تصمیم حمله نظامی به عراق، از جمله تصمیمهای مهم دوره ریاست جمهوری اش بوده است. جورج بوش همان زمان گفته بود، هدف از حمله نظامی و موشکی به افغانستان، نابودی پایگاه های القاعده و از بین بردن طالبان است. حمله انجام شد، نظامیان آمریکا و ناتو در افغانستان سرازیر شد، و اما این فرزند نامشروع هرگز از بین نرفت، بلکه فرزندان نامشروعی دیگری را نیز به دنبال داشت. آمریکا نیز، بعد از پانزده سال به هدف خودش رسید و از طریق امضای یپمان امنیتی-نظامی با دولت افغانستان، زمینه حضور رسمی خودش را فراهم ساخت. هرچند طالبان، هر روز جنایت می کنند و حکمتیار، آسوده تر از گذشته، حلقات دهشت افکن خودش را تقویت می کند. نه امریکا برای طالبان و حکمتیار ایجاد مزاحمت می کند ، و نه حکمتیار و طالبان از امریکا نگرانی دارند. گویا، هرسه، یک هدف بیش ندارند و آن عبارت است از نا امنی و افزایش ترور و تروریسم در افغانستان.

دو.
داعش نیز وسیله دیگری بود برای تعقیب همین هدف. و البته باز با همکاری کشورهای منطقه(عربستان، قطر، و...) طی این چندین سال جنایت و خون آشامی در عراق و سوریه، بلاخره زمینه ای تصمیم و تطئه جدید فراهم شد. سرانجام، همین دیروز، همزمان با سالروز پیامبر مکرم اسلام، باز هم (مانند عراق) به بهانه سلاح شیمیائی(کیماوی)، مثلث آمریکا، انگلیس و فرانسه، به چراغ سبز و رایزنی و همکاری عربستان، به خاک سوریه حمله کردند و تأسیسات ومراکز نظامی این کشور را هدف قرار دادند.

سه.
در این میان، آنچه بیش از پیش، رونمایی شد، بی کفایتی سازمان ملل، شورای امنیت، اتحادیه کشورهای عربی و دیگر سازمان های بین المللی در این گونه موارد است. یعنی تنها کسانی به رأی شورای امنیت و سازمان ملل و ...، احترام قائل است که خود، قدرت قُلدری و قدرت اجماع برای لشکری را ندارند. اما آمریکا که قدرت نظامی دارد، بدون هرگونه دلیل قناعت بخش، لشکر کسی می کند و حمله می کند.

چهار.
تأسفبارتر از همه اینکه: عربستان، به عنوان یک کشور اسلامی، با قرار دادن «پول مسلمان» در اختیار آمریکا و انگلیس و فرانسه، برای تضعیف «جهان اسلام» کمر بسته است و اجازه می دهد که در روز بعثت پیامبر، یک کشور اسلامی مورد تهاجم نظامی و موشکی کشورهای استعمارگر قرار گیرد.

پنج.
هرچند آیندۀ این توطئه و تصمیم نابخرد، ناپیدا است، اما آنچه مسلم است اینکه سرنوشت مردم مظلوم و ملت رنجدیده و آواره سوریه بیش از پیش، در هاله ابهام قرار می گیرد و بر پیچیدگی اوضاع می افزاید. حداقل به این زودی، نمی توان انتظار آمنیت و آبادی و آسایش این مردم را داشت. اگر دیگر مردمان جهان، چنین چیزی را تجربه نکرده اند، مردم افغانستان همین تجربه را پشت سر گذرانده اند و هنوز، که هنوز است، امنیت و آرامش را فقط در رؤیا می بینند و بس.